Dinsdag avond om 0:00 c.e.t was ik eindelijk klaar met strijken, opruimen en inpakken. Woensdag ochtend ging om 6:00 c.e.t. de wekker. We werden opgehaald door een taxichauffeur die heel Mijdrecht kende, en zo ook alle bekenden en familie van Richard. Het was absoluut geen stille Willy, maar een spraakwaterval waar geen woord tussen te krijgen viel. Heerlijk als je nog niet wakker bent en zelf geen behoefte hebt om veel te praten.

Behalve dat we onze laatste sigaretten nergens konden verbranden op Schiphol, verliep alles soepel. De vlucht naar Chicago met United Airlines kende weinig turbulente momenten. Dit was de eerste keer dat we niet met een Nederlandse maatschappij naar de Verenigde Staten van Amerika vlogen. En dat merkten we al snel. We werden volgepropt met maaltijden en snacks en door een overvloed aan drinken heb ik me 4 maal op het toilet moeten terug trekken. De stoelen leken van denim gemaakt te zijn. Ik miste alleen nog het rode Levi’s labeltje om het echt helemaal Amerikaans te laten zijn.

Op Chicago was het een heerlijke aangename temperatuur. Na onze koffer te hebben opgepikt en bij de volgende band te hebben gedumpt zijn we dan ook snel naar buiten gerent om die laatste sigaretten op te maken. Vervolgens weer door de douane en een de zoveelste handbagage tjek. Daar kwam ik alleen niet zo soepel doorheen. Voor het eerst in mijn leven kwam mijn rugzak, die afgeladen is met camera’s, lenzen en andere aanverwante artikelen, niet zomaar door de controle. Een beveiligingsbeambte hield mijn rugzak in de lucht en riep: “Who’s bag is this?” Ondanks dat ik wist dat er geen bommen en granaten in zaten brak het zweet me toch uit en twijfelde ik of ik moest gaan rennen. Uiteraard was er niks aan de hand en is mijn rugzak voor Pete Bugger helemaal leeggehaald. Maar denk maar niet dat ze hem weer inpakken.

Na 3 uur te hebben moeten wachten op onze volgende vlucht ging ons vliegtuig eindelijk boarden. Dat doen die Amerikanen dan toch wel weer goed en geordend. De enige voorpiepers waren natuurlijk weer Hollanders. Tijdens deze vlucht konden Ries en ik niet naast elkaar zitten. Eigenlijk was dat wel lekker. Want na 8 uur naast een foto schietende Ries te hebben gezeten, hing het geluid van het openen en sluiten van de sluiter en het moeten wegduwen van de lens me aardig de keel uit. Richard zat tussen een bloed mooie dame en een enorme Amerikaan in. Ik werd gesandwitched tussen een zeer nerveuze Aziaat die een halfuur lang een kloptest tegen de wand van het vliegtuig aan uitvoeren was en een Yank die het heel stoer vond om Bambi’s te schieten en daar verschillende tijdschriften over doorbladerde. Gelukkig was ik al weer snel verzonken in het boek waar ik die ochtend in begonnen was.

Na een demonstratie hoe alles werkte als er iets fout zou gaan tijdens de vlucht, door niet al te vrolijke stewardessen, stelde de
piloot zich aan ons voor. Hij melde dat we waarschijnlijk wat hoger zouden gaan vliegen als we bij Florida in de buurt kwamen vanwege Ike. Hoewel Ike niet direct over Florida raasde zorgde hij toch nog wel voor onstabiel weer. Dat hebben we dan ook gemerkt. Ik heb nog nooit tijdens een vlucht zoveel turbulentie meegemaakt. Dank zij de ontspanningsoefeningen die ik tijdens mijn revalidatie heb opgepikt kon ik de neiging onderdrukken om bij één van mijn beide buurmannen om de nek te vliegen of mijn nagels diep in hun armen te begraven.

Om 20:00 p.t (2:00 c.e.t.) raakte de wielen van ons vliegtuig de landingsbaan in Orlando. Toen we het vliegtuig mochten verlaten ben ik heb ik een sprint getrokken naar de dichtstbijzijnde toilet. Met de turbulentie had ik niet echt de behoefte om me op het toilet in het vliegtuig te begeven en had ik inmiddels een aardig reservoir aangelegd. Toen ik van het toilet kwam en tijdens het wassen van mijn handen in de spiegel keek leek de spanning van de turbulentie in het niet te vallen. Na mezelf te hebben gefouilleerd en mijn handtas op zijn kop te hebben gezet sloeg de schrik mij om het hart! OHHHH MYYYYY GOOOODDDDDD. Zonnebril kwijt.

Op mijn comfortabele reis stiletto’s rende ik terug naar het vliegtuig. Omdat ik niet in de boeien gelagen wilde worden kon ik mezelf nog net inhouden om naar binnen te rennen. Al het vertrouwen op het vinden van mijn geliefde lasmasker lag ik in de handen van een beveiligingsbeambte die net tot aan mijn navel kwam. Toen deze na enige tijd weer uit de slurf opdoemde en naar mij riep of dat mijn bril was voelde ik me net een klein kind van wie de favoriete knuffel weer terug was gevonden. Ik betrapte mezelf op een applaus een een vreugde dansje,…

Bij de bagage band waar onze koffers op zouden verschijnen stond een dame met een bordje IPEREN op ons te wachten. Het was Lucille Wood van 103 jaar, onze taxi chauffeuse. Ze vroeg ons of ze alvast wat bagage in haar auto kon gooien. Maar omdat we bang waren dat ze volledig door midden zou breken bij het tillen van één van onze tassen en we echt heel graag naar ons tijdelijke huis wilde, besloten we dat we dat zelf wel zouden doen. Hoe schattig en hoe lief dit oma-tje ook was, zo dramatisch en angstaanjagend was haar rijvaardigheid. Ze had een ernstige afwijking naar rechts en dan heb ik het niet over haar politieke voorkeur. Daarnaast kreeg ik sterk het vermoeden dat ze een sterke band met Sherry had opgebouwd. Gelukkig was het rustig op de weg en had niemand er last van dat ze op 4 banen tegelijkertijd reed. Na een anderhalf uur durende bilspier training kwamen we dan ook eindelijk aan in Inverness. Nadat we Lucille betaald hadden maakte ze alles weer goed door te vertellen dat zij mijn “Shoes loved”.

Na de koffers naar binnen te hebben geworpen zijn we nog snel even een burger gaan scoren en door de Wall Mart gerent om de volgende ochtend met zeep en shampoo te kunnen douchen en te ontbijten met donuts en jus d’orange. Inmiddels was het 0:00 p.t. (6:00 c.e.t.) toen we ons bed in doken. Het is nu 15:00 p.t. (21:00 c.e.t.) we hebben alle boodschappen gedaan waar we gisteren geen zin in hadden. Internet doet het nog steeds niet. Maar bij de buren wel. Dus met dank aan de buren heb ik jullie nu een half uur zoet weten te houden